Hoxe
nin Kico de Baio nin Eu estamos nada finos e non temos conversa
fluída. ¿Será porque mañan é a festa do final do verán e das
colleitas; o comezo da época escura?. O primeiro de novembro;
"Tódolos Santos".
Pois
pode ser..... certo é que, para uns mais que para outros, o baixón
anímico nestas datas e un feito demostrado cientificamente de xeito
que din que baixa a produción de neurotransmisores no cerebro,
baixada que nos sume nun estado de melancolía que en algúns casos,
en suxeitos con predisposición para elo, se traduce nunha depresión.
Pois
iso… ¡que estamos espesos!... e as conversas foron dando, sen
querelo, indo e vindo, no “jalogüín”. Mira ti que terá que ver
unha cousa coa outra. Pois sí. O “jalogüin” (que nada ten que
ver co polo de Bill Gates) din que procede do “samaín”, un
antigo rito celta co que se celebraba o remate das colleitas e o
final do verán, a chegada do duro e triste inverno, rito que saltou
o charco cos irlandeses emigrantes a América onde se mesturou con
outros ritos dos indíxenas norteamericanos ate chegar ó “truco ou
trato” que nos devolveron, non fai moito tempo, todo hai que
dicilo, e que imos ter que escoitar se remedio estes días.
Entón
resulta que, lóxicamente, Kico de Baio e mais
Eu sufrimos este estado de tristura e melancolía por mor de uns
individuos do cáucaso, ou de por alá, que se lles dou por invadir o
resto de Europa e mesturarse co resto de pobos que se atopaban polo
camiño. Será logo......
Pero
non nos quedamos niso. Falando…, falando… coas relixións
topamos; e aquí e cando o resultado das nosas conversas poden
desgustar a alguén……… pero……(“o
bledo”.¿acordádesvos da primeira entrega?)
Demos
en falar da habilidade que teñen as diferentes relixións, en
especial a católica, en facer súas e darlle bombo a datas
representativas das culturas pagás, chegando a unhas conclusións
moi curiosas que non vos vou a contar por respecto ao meu
interlocutor que non asina este texto. Pero, pola contra, si vos
deixo un “corta e pega” que nos proporcionou o noso estimado
“guguel”, traducido a nosa lingua tamén coa axuda do noso
estimado “guguel” e que ven a ser, mais ou menos, o mesmo que non
vos quixen contar antes, xa digo, sempre por respecto ao
interlocutor.
“¿CRISTIÁNS
OU PAGÁS?
O
NADAL E EPIFANÍA
Ata
o século IV de nosa era non se comezou a celebrar o nacemento de
Xesucristo, pero sen concretar, pola tradición unha data fixa. Así,
houbo dúas datas: 25 de decembro e 6 de xaneiro. A primeira é a que
se instituíu no Imperio Romano de Occidente, mentres que a segunda
foino no de Oriente. Agora ben, estas datas non teñen unha certeza
cronolóxica coa verdadeira data de nacemento de Xesucristo, pero se
teñen unha coincidencia coas festividades pagás, das relixións
clásicas, tanto romanas como helenísticas (incluída a exipcia).
Imos
analizalas por separado:
25
de decembro:
Era coñecida no impero occidental como as festas do solsticio de
inverno, polo tanto un culto pagán. Nel celebrábase o termo do
acurtamento das noites e o triunfo do "deus sol", co
alongamento do día. Foi entre os anos 324-325 d.c. cando se decidiu
a súa institución como festa cristiá, pasando de conmemorar a
chegada do inverno ao nacemento do Salvador.
Outra
importante festa coincidía en tempo e era a celebración do
nacemento de Horus, ou a resurrección de Osiris, nacido dunha virxe
(Isis) e que seguía sendo virxe despois do alumeamento.
6
de xaneiro:
Era a data de conmemoración da "festa da luz"; nesta festa
celebrábase o nacemento do Sol, así en Alexandría, a noite do 5 ao
6 de xaneiro recordábase o nacemento do Tempo, Aion, cunha procesión
de fachos ata o templo de Korion. Na procesión entoábase o seguinte
canto "A virxe deu a luz, a luz aumenta, a Virxe deu á Luz, o
Aion". Este culto pasa á cultura grega i é ritualizado en toda
o imperio heleno.
En
canto á súa cristianización, no imperio de Oriente, como na
actualidade na relixión ortodoxa grega, celébrase o nacemento de
Xesús, mentres que en Occidente se institúe a Epifanía ou festa de
visitación dos Reis de Oriente.
A
FESTA DO NOME DO SEÑOR: ENMANUEL
Esta
festa celébrase o día primeiro do ano, que coincidía coa
festividade pagá clásica do novo ano.
SAN
XOAN BAUTISTA
A
súa celebración coincide co solsticio de verán, é dicir, o 24 de
xuño. Este era un dos días centrais das relixións pagás, o día
do culto ao "deus sol". Era unha festa estendida por todo o
mundo antigo, partindo do culto a Rá, o deus sol para os exipcios,
cuxa deidade foi asumida con distintos nomes polas culturas helena,
en primeiro lugar, e despois pola romana.
O
ritual era parecido ao da actualidade: Na noite, a máis curta do
ano, acendíanse fogueiras as cales había que saltar como acto de
purificación interior, de liberación de pecados e de malos
espíritos. Na súa cristianización, como é obvio mantense este
sentido; aplícaselle a San Xoán Bautista, o profeta que predicaba o
bautismo de arrepentimento dos pecados.
SEMANA
SANTA
Como
nas festas do Nadal, a súa conmemoración comeza no século IV D. C.
e como nesta tamén ten a súa base nunha celebración pagá: o culto
ao deus Atis, celebrándose a súa morte e a súa posterior
resurrección.
O
noso Señor Xesucristo non nos manda recordar a súa morte e
resurrección de forma especial nunha data determinada, senón
conmemoralo sempre que tomemos a Santa Cea.
PASCUA
DE RESURRECCIÓN
A
festa da Pascua celébrase sempre o primeiro domingo seguinte á
primeira lúa chea de primavera, por iso o seu carácter cambiante.
Ben, esta festa é similar a outra exipcia que se celebraba o mesmo
día, para conmemorar a entrada de Osiris na lúa.
FESTIVIDADE
DO 15 DE AGOSTO
Para
o catolicismo neste día celébrase a ascensión de María ao ceo.
Este feito, como a maioría dos que estamos analizando aquí, carece
de base bíblica, pois é unha tradición que ata o ano 1950 non foi
obxecto de dogma de Fe.
Como
en todas as festividades analizadas ten unha coincidencia pagá: a
mediados de agosto celebrábase na antiga Grecia e en Roma, o culto a
Hécate - Artemisa - Diana, "deusa da Lúa e Raíña do Ceo",
con obxecto de evitar que enviase as tormentas que tan daniñas son
para as colleitas nestas datas.
AS
FESTAS LOCAIS
En
todas as localidades, xa sexan europeas como americanas, temos festas
locais sempre celebradas en nome dunha advocación mariana ou dun
santo, patrón de devandita localidade. Esta tradición de novo ten o
seu transfundo pagán, posto que antes da entrada da fe cristiá como
relixión oficial, as localidades tiñan unha deidade "patroa"
que lles infundira protección e por suposto, tiñan as súas festas
conmemorativas. Así, como a maioría das festividades, foi
cristianizada eliminado a suposta protección dunha deidade pagá,
pasando a súa suposta protección a un santo ou á mesmísima María,
nalgunha das súas numerosas advocacións.
TODOS
LOS SANTOS E DEFUNTOS
A
véspera do 1 de novembro coincidía cunha festividade, pagá, celta,
a do "Samhein" ou “Samaín”, festa que marcaba o final
do verán e das colleitas, para pasar aos días de frío e de
escuridade. Nesa noite críase que o deus da morte facía volver aos
mortos, permitindo comunicarse así cos seus antepasados. Tamén esta
práctica era habitual no pobo romano, pois o 21 de febreiro
celebraban a festa de "Feralia" axudando coas súas
oracións á paz e o descanso dos seus defuntos.
Na
tradición católica esta festividade iníciase cando o "Papa"
Bonifacio IV, o 13 de Maio do 609 ou 610, consagrou o "Panteón
de Agripa" ao culto da "Virxe e os mártires",
comezando así unha festa para conmemorar a eses santos anónimos,
descoñecidos pola maioría da cristiandade, pero que pola súa fe e
obras, son dignos de recoñecemento por toda a humanidade.
É
o Papa Gregorio III (731-741) o que cambia a data do 13 de maio á do
primeiro de novembro. O porqué xa o coñecemos, asegurarse así a
conversión, a calquera prezo, destes pobos, adoptando así prácticas
pagás”.
Pois…..
aí queda iso…. Cada un que o tome como queira, pero isto é
palabra de “guguel” e está alí escrito.
A
versión orixinal está
aquí: http://perso.wanadoo.es/fcomorillo/catolico/rituales.htm
Sen
mais por hoxe.
